Sizlere bir kişinin yaşadığı ruh halinden bahsetmek istiyorum.
Umarım o kişi bu yazıyı okumaz diye temenni ediyorum.
Bu kişi çocuk yaşta babasını kaybetmiş çocuk yetiştirme pedagojiden bi haber anne ve abileri tarafından büyütülmüş.
Sürekli fiziki ve sözlü şiddete maruz kalmış. 
Fakirlik içinde büyümüş her şey yarım kalmış her şey kursağında kalmış.
Kendisine bir birey olarak bakmamışlar.
Başlarına kalmış bela fazlalık olarak bakmışlar.
Öylede davranılmış arkadaşlarına uyup bir şey yapsa sen piç misin bir şey giyse sen top musun deyip deyip kızıp hakaret edip dövmüşler.
Yaşı 50 olmuş ama travmalar o kadar taze o kadar derin ki hala acı çekiyor.
Radikal bir şey yapsa herkesin ona karıştığını sanıyor.
Ben 50 yaşındayım ben istediğimi yaparım bana kimse karışamaz diye kendi kendi ile geçmişi ile kavga ediyor.
Ya abi kimse senin yaptığına karışmıyor inan kimsenin umrunda da değil rahat oldu diyorum yok illa herkes onun yaptığına kızıyor onun yaptığını eleştiriyor sanıyor.
Evet psikolojik desteğe tedaviye ihtiyacı var ama bunu ona kabullendirmek imkansız.
Ne yapalım böyle 50'sine gelmiş böyle gider diyorum.
İki çocuk babası biri olarak çocuklarıma böyle travmalar yaşatmadığım için şükrediyorum.
Çocuklarınızı büyütürken lütfen dikkatli olun yapacağınız yanlış bir hareket yaşatacağınız kötü anı travmalara sebep olabilir ve çocuğunuz yıllarca atlatamayabilir.